Park kulturowy Grodzisko w Wicinie

Do dzisiaj na rozległych łąkach między Wiciną a Mirkowicami zwraca uwagę nierówność terenu, nazywana przed laty "Górą Zamkową". Są to pozostałości prastarego grodziska. Fortalicja ta była dziełem wspólnoty ludzi, określanej dzisiaj przez archeologów jako kultura łużycka. Grodzisko w Wicinie zainteresowało uczonych już w połowie XIX wieku. Pierwsze badania wykopaliskowe przeprowadził tu Carl Schuchhardt w 1920 roku. W latach 1966- 1998 badania na grodzisku prowadził dr Adam Kołodziejski. Zostały one dokończone w latach 2008-2012 przez archeologów z Oddziału Lubuskiego Stowarzyszenia Naukowego Archeologów Polskich, a ich wyniki opublikowano w obszernej monografii.

Wicińskie grodzisko liczy już ponad 2700 lat. Wybudowane zostało przez ludność związaną z kręgiem kultur określanych wspólnym mianem kultury łużyckiej, zamieszkującej te tereny w młodszych fazach epoki brązu i w okresie halsztackim. Ludność ta należała do grupy białowickiej kultury łużyckiej, a jak twierdzą niektórzy badacze – kultury białowickiej. Zostało założone około połowy VIII wieku p.n.e., tj. około 750 roku p.n.e., i funkcjonowało niezbyt długo, bo 170-180 lat – do pierwszej połowy VI wieku p.n.e., a dokładniej jego upadek nastąpił po 571 roku p.n.e.

Obecne wymiary grodziska wynoszą 163 x 168,5 m. Otaczał je wał o konstrukcji drewniano-ziemnej, tzw. przekładkowej. Wznosił się on na wysokość 6-8 m. Zewnętrzne umocnienia wału stanowił system palisad i ukośnych zasieków. Pomiędzy zasiekami i wałem znajdowała się drewniana droga prowadząca do bramy wjazdowej.